Bir bedelleri unutmuyor hayat bir de tutulmamış sözleri nedense.Neleri feda edebilirsin yaşıyorum diyebilmek için ? Ya da hiç uyanmamak için ? Ya düşündüğün gibi olmadıysa hiçbir zaman.Kim yaptı gerçekle hayal arasındaki ayrımı ? Belki de hayat gece gözlerini kapatmanla sabah uyanman arasında geçen zaman dilimidir sadece.Ama hayır.Hayat sen planlar yapmaya çalışırken gerçekte olanlardan ibaret.Masumiyetinde bir bedeli var kötülüğünde.Hepsinin bir zamanı..Ama en çokta mutluluğun bedeli var.İster önceden öde ister sonradan.Çünkü zamanın varken mutlu olacaksın yoksa olmuyor. İstediğin kadar yürü o kaldırımlardan,istersen bir an bile açma gözlerini.Hayat almayı iyi biliyor..
Gitmek cesaret
istiyor gerçekten.Her şeyi bırakmak ve sıfırdan bir hayat kurmak. Nasıl çöpe
atarsın geçmişini ? Gerçekten var mı sıfırdan başlamak diye bir şey yoksa hep
biraz iz kalıyor mu vücudunda.Beni bu kentte tutan boğazı değil geçmişim
biliyorum ama sen nasıl gidiyorsun hep merak etmişimdir.Araya mesafeler girdimi bir kere varış yerinin hiçbir anlamı kalmıyor.Ne kadar istesen de yeni
başlangıçları,göze alamıyorsan o ilk sırtını çevirdiğin anı,vermeyeceksin öyle
büyük sözler kendine.Çünkü vedalar hep öyle.Kalanın değil de gidenin canını
yakar her zaman.
İnsan düşerken
başkalarını da götürmek istiyor yanında ya da tutunacak bir dal arıyor.Ama
kırılmışsa o dalların hepsi öğreneceksin düşmemeyi.Evet hatırladım küçük,basit
şeyler yetiyor kederlenmeye.Peki ya mutluluğa ?
O böyle biriydi ama hiç
saklamadı,hiç yalan söylemedi,hiç değişmedi.Ama güzel sabahları da olmadı onun ya
da mutsuz sabahları.Onlarla hiç sabahı olmadı zaten.Hiç beraber uyanmadı,gözünü
açar açmaz onları görmedi.Hiç güzel günü olmadı onlarla ya da sıradan günü.Hiç
sokaklarda yürümedi onunla.Kendine bile söyleyemedi.Şimdi bilse ki dünyanın en
güzel sabahları onun yine de unutamaz işte.
O sabah ise insan
doğmuştu ve yalnız ölüyordu. Hava hiç olmayacak bir yerde söylenmemiş sözler
gibiydi o gün.Ve tek bir şey geçti sadece içinden,tek bir soru ama hiçbir zaman
çıkmadı ağzından.Bir daha ne zaman göreceğim seni ? Sonra ne mi oldu 2 saat sonra
tekrar konuşacakmışlar gibi ayrıldı oradan.Belki de bir daha görüşmeyeceklerinin
o an farkına vardı.Çünkü o kime sarılmak istese kolları yetmemişti.Biliyordu
dışarıda güneşi görmek havanın sıcak olduğu anlamına gelmiyordu.Ama o kötüleşen
her saniyede denemekten başka şansı yokmuş gibi kaldırımdan yürümeye devam
ediyordu..
''People change.Memories don't''
Anonymus
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder