Ahşap Karanlık

  Çocuksu çabalar virgüllerle süslüdür.O yüzden sonsuzluk onlara dair olabilir,vakitleri geldiğinde.Kısa nefeslerle durdukça daha çok hayat dolarlar.Zaman hep imkansızdır onlar için.Çünkü sen sadece sıradan bir günü oluşturan anları sayarak zamanı parçalayabilirsin.Hiçbir zaman güçlü olamadıysan o kadar,denemek hiç olmayan bir duvarı bütün gün seyretmek ya da kaldırımsız bir yoldan yürümek gibi olacaktır.Kimse söylemez sana koşacağın yeri.Ya da var mıdır her şeyin bir başlangıç noktası ? Hem yoksa kendine ait bir yolun ne anlamı var küçük adımlar atmanın ?

  Ne yazık ki tüm umudunuzu kaybetmek özgürlüktür.Hafifler insan umutları ya da hayalleri olmadan.Onlar uzun bir yolda yanında götürmek istemeyeceğiniz birer dost gibidirler sadece.Bulundukları yere aittirler her zaman.Sahip olmayanların yanında buruk bir gülümseme gibi dururlar.Yalnız insanların yoktur çünkü hiç gerçekleşmeyecek umutları.Belki de çok fazla anlam yüklememek gerekiyordu hayata.Belki de yalnızlık kaderden başka bir şey değil.Kaçamadığım,kaçamadığın..Belki de ne kadar yalnız olduğunu unutacak kadar yalnız biraz herkes.O yüzden fazlasıyla yoruyor seni bitiremediğin yolların.

  Etrafındaki kalabalıklardan rahatsız olurdu insan.Onlar içinde nefes alamamaktan,onların anılarında boğulmaktan korkardı.Koskocaman hayatları aynı anda kaldıramazdı çünkü hiç kimse.Kaybolurdu ister istemez birilerinin geçmişinde.Sen o kadar yenilmez olamazdın.Hem bu kadar susmuşken her şey neden küçük şeyler önemsizleşiyordu gitgide ? Dünya tanıyamayacağın milyarlarca insanla doluydu ve her şey bu kadar büyükken gittikçe küçülmek seni rahatsız etmiyor muydu ?Tek düşünebildiğin huzura dair mavi anlarındı ve dışarıda bir yerlerde uyanmamak için saat kuran insanlar olmalıydı.

  
  Yatakta hareketsiz kalmak zorunda olduğu sabahlardan birine uyanmıştı.Susup dinlemeliydi önce düzenli nefes alışverişlerini.Çünkü uykuda olmak onun için bir güven sebebi oluşturmuyordu.Uyku savunmasızdı.Bu yüzden her zaman daha tehlikeli olandı.Uykusuzluk ise farklı bir ana dairdi.O zamanlarda hiçbir şey gerçek görünmüyor,pastel renkler onu kolayca kandırabiliyordu.Her şey çok uzakta,olması gerekenden farklı yerlerdeydi.O bıraktıkları yerde durmuyordu.Bir rafta ya da hiç girilmemiş bir sokakta değildi.Arkadan takip ediyordu gözleri bedenini.O yüzden soğuk ara sıra yanıp sönen bir ışıktı onun yanında.

  Sessizlik büyüdükçe soğuyan kahvesinden bir yudum daha alıyordu.Duruyor olmanın yolda olmaktan daha tatlı koktuğu ve seçim yapmama hissinin midesini bulandırdığı anları sevmiyordu.Bu seçim çoktan yapılmıştı.Arabadan indi.Kapıyı açıp elini direksiyonun üstüne koydu.Yüzünde anlamı olmayan her zamanki yastık izlerinden vardı ve o an her şey yüzüne bakmayı reddedecek kadar siyahtı.Yavaşça neden durduklarını sordu.Konuşmuyor,hatta fısıldamıyordu bile.Başkaları..Aklındaki her şey o an yok oldu.Bir yerlerde turuncu insanlar vardı ve zaman biz daha az nefes aldığımızda yavaşlamıyordu.
 
                         “In the midst of friends, home, and kind parents, she was alone.”
                                                                                       William Thackeray